Specjaliści od wizerunku i wywoływania “szumu” Apple’a zasługują na pochwałę. Żadna firma w doczesnej historii nie może poszczycić się taką liczbą fanów i zwolenników w przeliczeniu na jednego użytkownika.

iPhone zanim jeszcze pojawił się na rynku, był obiektem niemalże kultowym. Mnóstwo prototypów, projektów i to wszystko wychodzące z inicjatywy oddolnej użytkowników. Gdy Apple wreszcie zdecydowało się na ten krok i pokazało pierwszy raz iPhone to masakrycznie duża liczba chińskich, koreańskich czy innych tajwańskich producentów zaczęła wypuszczać swoje iFony, xPhony, yPhony i całe alfabety phonów. Dla mnie osobiście, idąc za pomysłem pewnej reklamy, to były "prawie jak iPhony".

I tak mijały dni…

Przed tym, jak panowie z Cuppertino postanowili wydać decyzję o sprzedaży iPhone, w sieci wrzało. Co będzie miał iPhone? Aparat dwa, czy może trzy megapiksele? Będzie przystosowany do wideopołączeń? Jednym zdaniem - dużo pytań, prawie zero odpowiedzi.

I nadszedł ten dzień…

Tak, Apple zaczęło sprzedawać iPhony. W sieci zaczęły pojawiać się zdjęcia z odpakowywań, później z procesów zdejmowania simlocka i tak dalej, i tak dalej. Ale cóź to? Zaczęło wychodzić, że iPhone nie jest tak piękny jak go Apple opisuje? A co tam, ważne, że to Apple "branded" i "designed".

Ludzie nie potrzebują żadnych super-hiper-extra bajerów. Chociaż iPhone jest bardzo gadżeciarskim przedmiotem, to jest również urządzeniem przede wszystkim prostym w obsłudze. Niektóre zastosowane rozwiązania potrafią zdenerwować, ale duża część z nich to naprawdę dobrze przemyślane ficzery.

Nie chcę tu opowiadać o tym czego iPhone nie ma, a co ma. Chciałem tylko zilustrować dwie rzeczy. Jak Apple umie promować swój sprzęt i jak umie go dobrze zaprojektować.

Czyż to nie jest prawdziwy fenomen?

Acha, wcale nie mam iPhona ;-)